You are currently viewing ΕΟΚΑ: 4-5 Δεκεμβρίου 1955 : Ο Διγενής διατάζει διπλή επιχείρηση του Κόκκινου Φαναριού (Μέρος Β)

ΕΟΚΑ: 4-5 Δεκεμβρίου 1955 : Ο Διγενής διατάζει διπλή επιχείρηση του Κόκκινου Φαναριού (Μέρος Β)

Αυτή ήταν η δεύτερη επιχείρηση που είχε διατάξει ο Διγενής την ανατίναξη, δηλαδή, του ηλεκτρικού υποσταθμού στον Καρβουνά. Την ανέθεσε στην ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου(Ρήγα) με κύριο σκοπό να προκληθούν οι άγγλοι και να βγούν απ’ το στρατόπεδο ώστε η ομάδα του Ρένου Κυριακίδη(Ρωμανού) να τους χτυπήσει.


Η ανατίναξη των εγκαταστάσεων του υποσταθμού ήταν σε κομβικό σημείο που ενώνονται οι δρόμοι Κακοπετριάς, Κυπερούντας, Σαιτά και Τροόδους. Μαζί με τον Γρηγόρη Αυξεντίου ήταν οι Χρίστος Τσιάρτας, Γεώργιος Μιχαήλ, Κυριάκος Κόκκινος, Γεώργιος Λοιζίδης-Απόστρατος και έγινε αργά το βράδυ της 5ης Δεκεμβρίου 1955.


Ο υποσταθμός του Καρβουνά μαζί με τις εγκαταστάσεις είχαν φύλακες δυο ελληνοκύπριους. Ο Αυξεντίου μαζί με του αντάρτες έφτασαν στην περιοχή έχοντας πλήρη κάλυψη απο το πυκνό σκοτάδι. Χωρίς μεγάλη δυσκολία ο Αυξεντίου έκοψε τα συρματοπλέγματα της περίφραξης μπαίνοντας στο χώρο των εγκαταστάσεων μαζί με τον απόστρατο. Αφόπλισαν τους δυο φύλακες που δεν έφεραν αντίσταση κι αφού ζέσταναν λίγο τα χέρια τους στη θερμάστρα, που υπήρχε στο φυλάκιο, προχώρησαν προς την βάση των μηχανημάτων για να τοποθετήσουν τα εκρηκτικά. Την ώρα που είχαν ολοκληρώσει την παγίδευση με την τοποθέτηση της βραδύκαυστης θρυαλλίδας, ακούστηκαν μηχανές αυτοκινήτων. Μια φάλαγγα με στρατιωτικά αυτοκίνητα είχαν σταματήσει κάτω απο τον υποσταθμό στην διασταύρωση. Ο Αυξεντίου και ομάδα του δεν ανησύχησαν και με ψυχραιμία πυροδότησαν τον εκρηκτικό μηχανισμό. Μόλις ακούστηκαν οι πρώτες εκρήξεις τα αγγλικά στρατιωτικά οχήματα έφυγαν αστραπιαία προς το Τρόοδος. Με τις πρώτες εκρήξεις ο ιερέας Παπαχριστόφορος πήγε και ξύπνησε τον Ρωμανό και την ομάδα του που φιλοξενούσε σπίτι του. Ο Αυξεντίου δεν γνώριζε ότι η ομάδα του Κυριακίδη είχε χτυπήσει τους βρετανούς απο το απόγευμα.


Με τη έναρξη των εκρήξεων ο Αυξεντίου έδιωξε τους δυο φύλακες να πάνε στα σπίτια τους και με μεγάλη προσοχή πήραν το δρόμο του γυρισμού στη βάση τους.


Ο Κυριάκος Κόκκινος που μαζί με τον Μιχαήλ και τον Τσιάρτα είχαν αναλάβει την περιφρούρηση θυμάται :


«Η έκρηξη που προκλήθηκε ήταν φοβερή κι ο θόρυβός της ακούστηκε μέχρι τα γειτονικά χωριά. Το εύφλεκτο λάδι των μηχανημάτων είχε τροφοδοτήσει μια μεγάλη πυρκαγιά, που φώτιζε με τις τεράστιες πύρινες γλώσσες της την γύρω περιοχή και δημιουργούσε ένα άγριο θέαμα, κάνοντας τη νύχτα μέρα. Ικανοποιημένοι απο την επιτυχία μας, επιστρέψαμε αργά τη νύχτα στη βάση μας, κουβαλώντας και τα όπλα των φυλάκων, που ήταν καλύτερα για τις ανάγκες του Αγώνα. Και όταν μαθεύτηκαν τα καλά νέα και κάποιοι σύντροφοί μας ήρθαν να συγχαρούν τον «Ρήγα» για το κατόρθωμά του, εκείνος περιορίστηκε να πεί συνεσταλμένα, μ’ ένα μειδίαμα δικαίωσης:
-Επιτέλους, εκαταφέραμε τζι εμείς κάτι….!»