Categories
Νέα

Η ιστορία του πιλότου της RAF που έσωσε τον Αυξεντίου

Η ιστορία του Χριστάκη Χαραλάμπους από τον Αναλιόντα κάλλιστα θα μπορούσε ν’ αποτελέσει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας… Την ιστορία αυτή φέρνει στο φως της δημοσιότητας το philenews κι ο Παναγιώτης Δημόπουλος.

Από τον Αναλιόντα στην Παλαιστίνη κι από κει στην Αγγλία και τη RAF

Γεννημένος το 1914 στον Αναλιόντα της Κύπρου, ο Χριστάκης διψά για μάθηση και περιπέτεια.

Τελειώνοντας το σχολείο πηγαίνει στην τότε Παλαιστίνη για να εργασθεί και να μαζέψει χρήματα για να πάει στη συνέχεια στην Αγγλία να σπουδάσει φιλόλογος ή πιλότος που ήταν και το μεγάλο του όνειρο.

Το 1940 που ξεσπά ο ελληνοϊταλικός πόλεμος ο Χριστάκης θέλοντας να βοηθήσει την Ελλάδα κατατάσσεται στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (RAF).

Ως εκπαιδευόμενος πιλότος “αφήνει όνομα” στη RAF καθώς με την αετίσια ματιά του σε μία πτήση διακρίνει από ψηλά ένα τεράστιο μανιτάρι.

Ο Βρετανικός τύπος τον κάνει θέμα κι ο Χριστάκης ποζάρει με το μανιτάρι σε όλη την Αγγλία!

Το 1944 ο Χριστάκης Χαραλάμπους ζητά να μεταβεί στην Ιταλία και να λάβει μέρος στις εκεί επιχειρήσεις βομβαρδίζοντας μαζί με το πενταμελές πλήρωμά του, Ιταλικές θέσεις.

Στην 13η αποστολή του,στις 13 Ιουλίου του 1944 καταρρίπτεται και σκοτώνεται μαζί με το πλήρωμά του. Στον τάφο του στην Πάντοβα αναγράφεται η συγκλονιστική επιγραφή: «ΞΕΝΕ ΠΕΣ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΚΥΠΡΟ ΠΩΣ ΕΔΩ ΕΝΑΣ ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΔΟΞΑ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».

Πώς ο Χριστάκης έσωσε αγωνιστές της ΕΟΚΑ 

Στο πατρικό σπίτι του Χριστάκη στον Αναλιόντα κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, βρίσκουν καταφύγιο διάφοροι αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Ο αδελφός του Ηρόδοτος Χαραλάμπους, με τη γυναίκα του Μελανή, έχουν πάντα ανοιχτή την πόρτα τους για όσους καταζητούν οι Άγγλοι. Το ίδιο κάνουν και με τον Σταύρο Στυλιανίδη και την ομάδα του που τους κρύβουν στο ανόϊ.

Όλοι όμως παγώνουν όταν στο σπίτι εισβάλουν πάνοπλοι Άγγλοι στρατιώτες για έρευνα. Τη στιγμή που ο επικεφαλής των στρατιωτών μπαίνει στη δίχωρη κάμαρα του σπιτιού η ματιά του πέφτει στη φωτογραφία του Xριστάκη με τη στολή της RAF που έχει ο Ηρόδοτος σε περίοπτη θέση.

Ρωτά ποιος είναι στη φωτογραφία και μαθαίνει από τον Ηρόδοτο και τη γυναίκα του την ιστορία του Χριστάκη. Αμέσως φωνάζει τους στρατιώτες του, και τους διατάζει να χαιρετήσουν όλοι στρατιωτικά τον “ήρωα του πολέμου”. Ακαριαία σταματούν την έρευνα κι αποχωρούν ζητώντας συγγνώμη από τον Ηρόδοτο και τη Μελανή για την αναστάτωση.

Το πατρικό του Χριστάκη τελευταίο καταφύγιο του Αυξεντίου  

Μέσα Ιανουαρίου του 1957 ο αδελφός του Χριστάκη, Ηρόδοτος Χαραλάμπους, φέρνει να κρύψει στο σπίτι του στον Αναλιόντα 6 άλλους αγωνιστές. Μεταξύ τους ο Αυγουστής Ευσταθίου και ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, Γρηγόρης Αυξεντίου. Τους φιλοξενεί περίπου 12 μέρες ώσπου ένα πρωί Άγγλοι στρατιώτες φτάνουν έξω από το σπίτι του Ηρόδοτου.

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου μαζί με τον Αυγουστή Ευσταθίου και τα υπόλοιπα 4 παλικάρια κρυμμένοι στο ανόϊ του σπιτιού ετοιμάζονται για μάχη. Η τύχη και πάλι βοηθά τους αγωνιστές καθώς οι Άγγλοι δεν μπαίνουν μέσα στο σπίτι για έρευνα. Το ίδιο βράδυ ο Αυξεντίου και η ομάδα φεύγουν …

Λίγες μέρες αργότερα ακολουθεί το ολοκαύτωμα του Μαχαιρά και ο μαρτυρικός θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Μαρτυρίες από τους ανθρώπους που έζησαν αυτά τα γεγονότα και συγκλονιστικές άλλες λεπτομέρειες της απίστευτης ιστορίας του Χριστάκη Χαραλάμπους στο βίντεο που ετοιμάστηκε για τον σύγχρονο αλλά άγνωστο σε πολλούς ήρωα, Χριστάκη Χαραλάμπους

Πηγή κειμένου: http://rss.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/615514/i-istoria-toy-pilotoy-tis-raf-poy-esose-ton-afxentioy-binteo

*Την φωτογραφία, εκμοντέρνισε η σελίδα μας.

Categories
Νέα

Καλαϊτζής Χαράλαμπος: Ένας φτωχός πατέρας, ένας τεράστιος ήρωας

Γύρω στις 01:00 μετά τα μεσάνυχτα, οι Βρετανοί σπάζοντας την πόρτα, μπήκαν στο φτωχικό σπίτι του Χαράλαμπου Καλαϊτζή όπου βρισκόταν ο ίδιος, η γυναίκα του, αλλά και τα 7 παιδιά του. Στο σπίτι του ήρωα μπήκαν συνολικά 5 Βρετανοί, και εκεί ο ήρωας οικογενειάρχης άρχισε το ανέβασμα του προς την αθανασία.

Μεταξύ του ήρωα και των βρετανών, άρχισε μάχη χέρι με χέρι, με αποτέλεσμα όταν ο Καλαϊτζής τους απώθησε από το σπίτι, να αρπάξει ένα μαχαίρι, και να ρίξει 3 στο έδαφος νεκρούς. Οι άλλοι δυο άφησαν τα όπλα τους και τράπηκαν σε φυγή. Στην προσπάθεια του ο ήρωας να φύγει από το σημείο, Βρετανοί στρατιώτες τον πυροβολούν, και η σφαίρα τον πετυχαίνει στο στήθος. Ο Καλαϊτζής, πέφτει στο έδαφος, και οι Βρετανοί συνεχίζουν να τον πυροβολούν.

Όταν βεβαιώθηκαν ότι ήταν νεκρός, πήγαν πάνω από το άψυχο σώμα του, γρονθοκόπησαν τη σύζυγο του που είχε τρέξει να τον αγαλλιάσει, και συνέχισαν να τον πυροβολούν.

Categories
Νέα

Χρίστος Κκέλης: Ηρωική ζωή, ηρωικός θάνατος

Τέσσερις μέρες μετά το θάνατο του Αυξεντίου, πήγε στην τοποθεσία ”Άπη” μαζί με το συναγωνιστή του Μιλτιάδη Στυλιανού, και κατόπιν προδοσίας, βρέθηκαν περικυκλωμένοι από Άγγλους στρατιώτες που τους συνόδευαν προδότες.

Οι δυο αγωνιστές μπήκαν σε μικρό δωμάτιο, το οποίο στέγαζε αντλία νερού, για να αποφύγουν τα πυρά των εχθρών και έδωσαν μάχη πυροβολώντας συνεχώς εναντίον τους.

Τελικά βλήθηκαν με χειροβομβίδες οι οποίες ρίφθηκαν στη χωματένια στέγη που στέγαζε το καταφύγιό τους και έπεσαν στο πεδίο της τιμής ένδοξοι και αθάνατοι.

Categories
Νέα

Ὁ προδότης καὶ ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης

Ἠταν ἕνας μεσήλικας ὀνόματι Τουμάζος γιὰ τὸν ὁποῖον ἡ ΕΟΚΑ εἶχε πληροφορίες πὼς ἦταν προδότης. Ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης εἶχε λάβει τότε ῥητὴ ἐντολὴ νὰ τὸν ἐκτελέσει. Ἐνδεδυμένος, λοιπόν, μὲ στολὴ Ἄγγλου ἀξιωματικοῦ, ὁ Εὐαγόρας συνάντησε τὸν Τουμάζο σὲ ἕνα ἀγρὸ παρὰ τὸ κοιμητήριον τῆς Λυσοῦ. Τότε, θέλοντας νὰ τὸν δοκιμάσει, τοῦ εἶπε.

– Γειά σου κύριε Τουμάζο! Πολὺν καιρὸ ἔχει νὰ σὲ δοῦμε, νὰ μᾶς δώσεις πληροφορίαν γιὰ τοὺς ἀντάρτες.

Ὁ Τουμάζος, νομίζοντας πὼς εἶχε μπροστά του ὄργανο τῆς ἀποικιακῆς ἀστυνομίας, ἀπάντησε.

– Φαίνεται πὼς ἔχουν τραβήξει πρὸς τὸ δάσος, διότι ἀπὸ τότε ποὺ σᾶς εἶπα ὅτι τοὺς εἶδα στὸν Βᾶτο, δὲν τοὺς ἔχω δεῖ ξανά.

Ὁ Εὐαγόρας στενοχωρήθηκε ἀπὸ τὴν ἀπάντηση, διότι κατάλαβε πὼς ὁ Τουμάζος ἦταν ὄντως προδότης. Στὸν Βᾶτο εἶχαν ὄντως λημέρι οἱ ἀντάρτες τὸ ὁποῖο ἐπυρπόλησαν οἱ Ἄγγλοι κατόπιν προδοσίας. Τώρα, μπροστὰ στὸν Εὐαγόρα στεκόταν ὁ ἔνοχος καὶ ἡ ὁμολογία τῆς ἐνοχῆς του. Τοῦ εἶπε ὁ ὡραῖος ἥρωας·

– Προσευχήσου καὶ παρακάλεσε τὸν Θεὸν νὰ σὲ συγχωρήσῃ καὶ συγχώρα με καὶ ἐσύ, διότι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σὲ ἐκτελέσω.

Ὁ Τουμάζος ἐξεπλάγη. Ἀντελήφθη ὅτι ἐπρόκειτο περὶ ἀνδρὸς τῆς ΕΟΚΑ καὶ ὄχι περὶ Ἄγγλου ἀξιωματικοῦ.

– Μὰ ποιόν βρέ; Ἐσὺ τὸ κοπελλούδιν θὰ σκοτώσεις ἐμένα;

Φώναξε ὀργισμένος ὁ Τουμάζος. Ὁ Εὐαγόρας, μὴ μπορῶντας νὰ περιμένει περισσότερο, καθὼς εἶχε γίνει ἀντιληπτὸς ἀπὸ τοὺς κατοίκους καὶ ὑπῆρχε κίνδυνος νὰ ἐμφανισθεῖ στρατός, ἐξετέλεσε τὸν προδότη καὶ χάθηκε στὸ δάσος βιαστικά.

Χρονικὸν ἀγῶνος ΕΟΚΑ 1955 – 1959, σελὶς 494

Categories
Νέα

Δημητρίου Κλεόπας: Η μαρτυρία μου

Μυήθηκα στην οργάνωση της ΕΟΚΑ τον Μάιο του 1955, έπειτα από ενημέρωση και προτροπή του Μιχαλάκη Παπαντωνίου. Ορκίστηκα ενώπιον του Κύπρου Παπαδόπουλου και του Ανδρέα Λαμπριανίδη. Σύμφωνα με μαρτυρίες σημαινόντων συναγωνιστών μου, η προσφορά μου συνίστατο στη συμμετοχή μου σε αποστολές δολιοφθοράς, σε ενέδρες, στην κατασκευή βομβών και άλλων εκρηκτικών, στη μεταφορά ανταρτών, πολεμικού και άλλου υλικού, καθώς και στην παραχώρηση του αυτοκινήτου μου, για τις όποιες άλλες ανάγκες της οργάνωσης.

Συνεργάτες μου στην κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών ήταν ο αδελφός μου Αλέκος και ο Πάρης. Η πρώτη νάρκη που κατασκευάστηκε στο εργαστήρι μου, δόθηκε στον Μιχαλάκη Παπαντωνίου και τη χρησιμοποίησε με επιτυχία. Έπειτα από τελειοποίησή τους, οι νάρκες κατέστησαν πιο αποτελεσματικές και πιο ασφαλείς για τους αγωνιστές και η ζήτησή τους ήταν μεγάλη όπως και μεγάλη ήταν και η ζήτηση των βομβών με υδροσωλήνες.

Στο εργαστήρι μου ανταλλάσσαμε πολύτιμες σκέψεις και ιδέες με τον Μιχαλάκη Παπαντωνίου και φτάσαμε στο σημείο να κατασκευάσουμε ΣΤΕΝ και ΜΠΑΖΟΥΚΑ.

Μια μέρα, μετά την επιτυχή επίθεση που κάναμε στην Αστυνομία Κουκλιών, ήλθαν στο σπίτι μου, στην Τίμη, Άγγλοι και Τούρκοι αστυνομικοί και με συνέλαβαν. Μαζί μου συνέλαβαν και τον αδελφό μου Αλέκο. Μας πήραν στο καλούμενο δασάκι της Πάφου, όπου, συναντηθήκαμε και με πολλούς άλλους συντοπίτες μας κρατούμενους και στη συνέχεια, μετά από λίγες μέρες, μας πήραν στα κρατητήρια Πύλας.

Εκεί μετά από λίγες μέρες άκουσα να φωνάζουν από τα μεγάφωνα:

– O DP 1923 Κλεόπας Δημητρίου να παρουσιαστεί αμέσως στο γραφείο.

Πήγα και μου έβαλαν χειροπέδες. Σε λίγο έφεραν και τον συμπολίτη μας καθηγητή Γιάννη Λοϊζίδη. Στη συνέχεια μας έβαλαν μέσα σε ένα αυτοκίνητο και μας μετέφεραν στα κρατητήρια της Ομορφίτας. Αμέσως μας γύμνωσαν από τη μέση και πάνω, μας κούρεψαν το κεφάλι, τελείως, πρώτο νούμερο, μας έδωσαν χαρτί και μας είπαν να γράψουμε. «Αγαπητοί μου γονείς είμαι καλά και σύντομα θα γυρίσω σπίτι». Ίσως, για να δουν τον γραφικό μας χαρακτήρα. Όλη τη μέρα μας άφησαν όρθιους σε ένα τοίχο με τα χέρια ψηλά και το βράδυ άρχισαν να μας βασανίζουν. Με έβαλαν σε ένα κρεβάτι σιδερένιο και έδεσαν με αλυσίδες τα δυο μου πόδια ξεχωριστά και τα δυο μου χέρια, ξεχωριστά, στους τέσσερις στύλους του κρεβατιού. Στη συνέχεια πήραν ένα ρούχο, πανί, και ένα κουβά νερό. Με πότισαν βιαίως όλο το νερό που ήταν στον κουβά και ακολούθως με κτυπούσαν στο στομάχι μέχρι που έκανα εμετό. Το βασανιστήριο αυτό, που το έκαμναν Άγγλοι και Τούρκοι, μου το επαναλάμβαναν πολλές φορές, καθημερινά, για ένα περίπου μήνα και επέμεναν να τους πω ότι εγώ κάμνω τις βόμβες στο Κτήμα (Πάφο). Έφτασα στο σημείο να κάμνω εμετό αίμα καθώς και να ουρώ αίμα. Ταυτόχρονα μου έβαζαν ηλεκτρικό ρεύμα στα γεννητικά μου όργανα, στα πόδια και τα χέρια και οπουδήποτε αλλού.

Έδεναν τα γεννητικά μου όργανα με σχοινί και τα τραβούσαν, με αποτέλεσμα το μέγεθός τους από το φούσκωμα να φθάνει το μέγεθος πορτοκαλιού.

Μία νύχτα με έβαλαν σε ένα δωμάτιο και με έδεσαν καθιστό πάνω σε μια καρέκλα με χιόνι με τα πόδια μου μέσα σε μια μπανιέρα που είχε και αυτή χιόνι. Έγινα όπως το ξύλο και όταν άρχισε στο κορμί μου να ανεβαίνει η θερμοκρασία είχα την εντύπωση ότι το τρυπούσαν με βελόνες. Στο τέλος και όταν βρισκόμουνα σε άθλια κατάσταση εφήρμοσαν τη γνωστή μέθοδο της στεφάνης στο κεφάλι μου.

Μου επαναλάμβαναν συνέχεια πως έφθασε το τέλος μου και πως θα με θάψουν στις Κεντρικές Φυλακές. Όντως το είχα πάρει απόφαση, πως έφτασε το τέλος μου, όμως επέμενα και έλεγα από μέσα μου ότι δεν θα μιλήσω και ας με σκοτώσουν.

Μίαν από αυτές τις νύχτες, που βρισκόμουν μεταξύ ζωής και θανάτου, με επισκέφτηκε μέσα στο κελί μου ο συμπολίτης μου καθηγητής Γιάννης Λοϊζίδης. Του είπα ότι πεθαίνω και αφού πείσθηκε και ο ίδιος από την κατάσταση που με βρήκε, πήρε μια ρόγα από σταφύλι και αφού έψαλε και διάβασε κάποιες ευχές με «κοινώνησε» και έφυγε. Την άλλη μέρα το πρωί με πήραν χέρια πόδια και με ρίξανε μέσα σε ουρητήριο. Εκεί άρχισαν όλοι να ουρούν στο στόμα μου και πάνω σε όλο μου το κορμί. Με άφησαν να φουσκώνω μέσα στα ούρα όλη τη μέρα και τη νύχτα, καθώς και όλη την άλλη μέρα.

Η συνέχεια από την ηχογραφημένη μαρτυρία του αείμνηστου αγωνιστή της ΕΟΚΑ Κλεόπα Δημητρίου .Αργά το βράδυ μου έφεραν και μου φόρεσαν το πουκάμισό μου και τα παπούτσια μου. Με έβαλαν μέσα σε ένα αυτοκίνητο, όπου πρόσεξα ότι βρισκόταν μέσα και ο Γιάννης ο Λοϊζίδης, σε άθλια κατάσταση και αυτός, και μας μετέφεραν στις Κεντρικές Φυλακές. Αφού μείναμε εκεί λίγες μέρες μας μετέφεραν πάλι πίσω στα κρατητήρια. Εκεί οι παλιοί μας συγκρατούμενοι δεν μας αναγνώρισαν από την παραμόρφωση και τις κακουχίες που υπέστησαν τα πρόσωπα και τα σώματά μας.

Επάνω εκεί, στην απελπισία και την απόφαση που πήραν όλοι οι συγκρατούμενοί μου πως θα έφευγα από τη ζωή, έδειξε τη δυναμική του παρουσία ο Σύνδεσμος της Oργάνωσης. Ανέλαβε προσωπικά την περίθαλψή μου ο γιατρός Δημήτρης Ησαΐας από το χωριό Ξερό. Δίπλα μου ήταν ο Στέλιος Μαύρος από τις Πλάτρες ο οποίος άρχισε να με εμψυχώνει και μαζί του να με ενθαρρύνουν όλοι οι άλλοι κρατούμενοι. Ο γιατρός, θυμάμαι, έσπαζε με την πέτρα το κέλυφος των αυγών και μου το πότιζε. Ζήτησε επίμονα φάρμακα απέξω και μου τα φέρνανε και έτσι σιγά-σιγά άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου.

Μετά από ένα περίπου μήνα ήλθε διαταγή να πάω στο Γενικό Νοσοκομείο με άλλο όνομα για να με παραλάβει κάποιος Κούππας για θεραπεία. Πράγματι πήγα με το όνομα Αλέκος Δημητρίου που ήταν το όνομα του αδελφού μου. Εκεί που περίμενα πάνω στο φορείο, για να μεταφερθώ σε ιατρείο άρχισε η περίφημη Μάχη του Νοσοκομείου. Αμέσως, τότε, οι Άγγλοι άρχισαν πάλι να με κτυπούν άγρια και στη συνέχεια χωρίς να μου γίνει καμία ιατρική εξέταση με έφεραν πίσω στα κρατητήρια. Ύστερα από δύο περίπου μήνες, με μετέφεραν στο Μάμμαρη και στη συνέχεια στην Κοκκινοτριμιθιά, όπου κρατήθηκα μέχρι τον Μάρτιο του 1959 που απολύθηκα.

Τελειώνοντας την κατάθεσή μου αυτή, για τα φριχτά και απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστηκα για ένα και μισό περίπου χρόνο από τους Άγγλους, θέλω να εκφράσω τις απεριόριστες ευχαριστίες μου προς όλους εκείνους τους συναγωνιστές μου, που με στήριξαν αφάνταστα τις δύσκολες εκείνες ώρες που περνούσα. Τους ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου, είτε τούτοι βρίσκονται σήμερα στη ζωή, είτε έχουν φύγει. Τα λόγια των συναγωνιστών μου, μετά την απελευθέρωσή μας: «Κλεόπα, για να βρισκόμαστε σήμερα εμείς στη ζωή και να έχουμε οικογένειες και εγγόνια, το οφείλουμε σε εσένα που δεν μίλησες», με συγκινούν αφάνταστα, με κάνουν περήφανο και αισιόδοξο να προσβλέπω με ελπίδα το μέλλον

Ο Δημητρίου, έφυγε πλήρης ημέρων στις 31/12/2021.

Categories
Νέα

Μνημόσυνο Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή

Την Κυριακή 23/01/22 τελείται το ετήσιο μνημόσυνο του αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στην Λεμεσό. Στην συνέχεια, θα ακολουθηθεί πορεία προς τον χώρο του κρησφυγέτου.

Categories
Αρχική Νέα

Καλωσορίσατε στην καινούργια ιστοσελίδα μας

Σας καλωσορίζουμε στην νέα ιστοσελίδα μας, η οποία αποτελεί την προσπάθεια μας να αναβαθμίσουμε τη διαδικτυακή πληροφόρηση σας σε θέματα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959.

Σας ευχόμαστε καλή περιήγηση στις σελίδες του ιστοχώρου μας.

Σε περίπτωση που συναντήσετε ελείψεις ή προβλήματα παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας για να τα διορθώσουμε άμεσα.